Het plaatsingsbeleid van de Hemel

Verpleging & Verzorging (V&V) | Zingeving | Gezondheid | Limburg

Vanuit het convent Limburg VGVZ* vraagt Ds. S.A. Krüger-Kling, Geestelijk verzorger, Cicero zorggroep aandacht voor geestelijke verzorging binnen zorginstellingen.

Als geestelijk verzorger in verzorgingshuizen weet je nooit precies hoe een werkdag zal verlopen. Wie zal je tegen komen? Welke verhalen zullen ze vertellen? Je kunt wel plannen - dat is ook nodig - maar juist in het onverwachte ontmoet ik vaak de meeste diepgang. Zo was het ook op een ochtend kort na de tsunami in Japan. Ik liep door de grote zaal van het tehuis waar mensen ’s ochtends samenkomen voor de koffie of het lezen van de krant. Een vrouw die ik een tijdlang niet gezien had zat weer in de zaal - natuurlijk op haar vertrouwde plek. Ik liep met mijn kopje thee in mijn hand naar haar toe en vroeg of ik naast haar mocht komen zitten. Daar had ze niets op tegen. “Ik heb u een tijdje niet gezien” zei ik, “waar bent u geweest?”

Mevrouw begon meteen te vertellen: ze was niet goed geweest, werd voor onderzoek naar het ziekenhuis gebracht, werd weer van nieuwe medicijnen voorzien en nu ging het met pijn en moeite weer beter. Opeens zei ze: “Ja, vijf jaar geleden was ik ook al zo beroerd. Maar toen wilden ze me daarboven nog niet hebben.” Ik antwoordde: “Ja, het plaatsingsbeleid van daarboven is ook niet altijd te begrijpen.” “Maar weet je”, zei ze met een glimlach “die daarboven is ook niet meer de jongste. Misschien heeft die ook al Alzheimer.” Ik moest lachen. Wat ik daarop antwoordde weet ik niet meer. Op sommige vragen is er ook geen antwoord. Waarom deze mevrouw maar niet sterft en de vele mensen toen in Japan wel…? Ik weet hier niets zinnigs over te zeggen. Ik hoop alleen dat het ondanks de (mogelijke) ouderdomsklachten toch ooit goed komt. 

* = Vereniging van Geestelijk Verzorgers in Zorginstellingen