
LOC is op zoek naar ervaringen met kleinschalige woonvormen voor mensen met dementie.
Veel van deze projecten zijn gestart met een ideaal: bewoners worden geactiveerd om bij te dragen aan het huishouden. Ze helpen bij de totstandkoming van de maaltijden. En ook het wassen, strijken, opvouwen van lakens, handdoeken en dergelijke gebeurt op de groep. Op die manier worden de bewoners zoveel mogelijk aangesproken op wat ze (nog) kunnen. Zo blijven ze langer vitaal en gezond en neemt het gebruik van incontinentiemateriaal en kalmerende medicijnen af. Tot zover de visie achter kleinschalig wonen.
De praktijk
In de praktijk lijken veel van deze principes losgelaten. De maaltijden komen van buiten en de wasverzorging wordt geheel uitbesteed. Bouwkundige voorzieningen (waaronder de complete keukeninventaris) blijven onbenut en de praktijk van de zorgverlening verschilt maar weinig van die in traditionele verpleeghuizen.
Herkent u dit beeld? Of is het te somber? Wat zijn uw ervaringen kleinschalige woonvormen voor mensen met dementie?
Mijn moeder heeft ook in een kleinschalige woonvorm gezeten maar het is nog allemaal te mooi gemaakt. Feit blijft dat er te weinig personeel is om een wandeling te maken en leuke dingen te doen. Daarbij komt nog dat je er tot je dood kunt blijven wonen maar in de praktijk is het zo dat dan de huiskamer te klein is omdat er mensen in bed in de kamer liggen omdat ze niet veel meer kunnen doen. Mijn moeder woont nu in een verpleeghuis waar ze de hele dag rondjes kan lopen meedoet met activiteiten.Nadeel is wel dat ze geen eigen kamer meer heeft en als het te druk is in de huiskamer zich niet even kan terugtrekken in haar eigen kamer maar je je kunt niet alles hebben!!! Sinds deze maand woont ze samen met mijn schoonmoeder op 1 kamer heel speciaal maar ook heel triest dat ze elkaar nauwlijks herkennen voor ons als kinderen is dit moeilijk om ze los te laten in hun eigen wereld.