Het leven van Isabella
Isabella, opnieuw de wereld in
Isabella Scheper is dol op Toon Hermans. Zijn werk, zijn humor, zijn betrokkenheid, zijn inzicht in mensen en situaties én zijn zelfspot. Het zijn de eigenschappen en de waarden waarmee Isabella haar leven leeft en waardevol maakt.
In 1967, op 23-jarige leeftijd kreeg de nog jonge kleuterjuf Isabella een zwaar ongeluk met de brommer en raakte in coma. Het is bijna een wonder dat ze er nog is. "Alles moest ik opnieuw leren: lopen, spreken, bewegen, eten. Lange, lange tijd in revalidatie. En het kwam nooit meer helemaal goed." Door haar stijve heup kan ze niet goed lopen en bewegen. Vanaf het moment dat haar toch wel héél akelige situatie tot haar doordrong besloot ze te vechten; maar bovenal om te genieten. Om wat mogelijk is maximaal te benutten. Voorzichtig komt ze terug in de wereld, gaat naar feestjes en etentjes en ziet zichzelf geconfronteerd met hoe anderen haar zien; een verfrommeld hoopje mens. Maar iedere activiteit ziet ze als een overwinning. Stapje voor stapje de wereld in. Blij dat ze leeft. "Het gaat niet om wat ik niet kan, maar vooral om wat ik wél kan. En als het niet zo snel gaat; dan wachten ze maar wat langer."
Actief
Haar baan als kleuterjuf moest ze opgeven. Maar ze staat graag in de wereld en wordt receptioniste in het verzorgingshuis waar ze woonde. Om haar handen te oefenen gaat ze - op een electrische typmachine - schrijven over het ongeluk en de revalidatie. Ze heeft er plezier in. Het schrijven is, naast oefening, een manier om te verwerken. Maar bovenal maakt ze de wereld duidelijk dat ze er is! Dat een mens met een handicap een gewoon mens is, met emoties en ambities. Dat het niet om de handicap gaat, maar om de mens daarachter. Inmiddels heeft ze twee boekjes kunnen publiceren.
Zelfstandig
Zelfstandigheid is een groot goed voor Isabella. "In 1989 ben ik in deze woning gaan wonen. Ik wilde op mezelf. En sinds wonen en zorg gescheiden zijn, doe ik alles in m'n uppie. Ik heb alleen huishoudelijke hulp."
Ze reist naar Amerika en Rusland. Ze doet het gewoon. "Oh nee, geen invalidenreis. Geen sprake van! Gewoon, met iemand op stap." Ze geniet van Amerika, waar het land zoveel meer dan hier toegankelijk is voor gehandicapten. "Hier maakt de omgeving het dikwijls – gewild of ongewild – ontzettend moeilijk om je als beperkt persoon in de maatschappij te begeven. En dat is soms ook zo voor ouderen."
Ooit kwam ze zo voorzichtig terug onder de mensen. Haar schroom is overwonnen. En nu vertelt ze zelfs in de collegezaal over leven met een handicap. Isabella weet wat het betekent om afhankelijk te zijn van zorg. Ze vraagt respect en begrip, maar geeft daarvoor een eindeloos optimisme retour.
Fotoalbum Isabella
