Het leven van Melba
Iedereen heeft wel een gebruiksaanwijzing.
Ik werk in de buitenschoolse opvang. Hartstikke leuk om iedere keer weer leuke en creatieve dingen te bedenken om met de kinderen te doen. Ik ben daar heel erg serieus en ambitieus mee bezig. Dat had ik vroeger al, áls ik dan eens thuiskwam van school met een onvoldoende kreeg ik een roze koek! Dat is natuurlijk wel heel anders dan bij de meeste kinderen.”
Opgroeien was voor Melba niet zo vanzelfsprekend als voor veel kinderen. Vanaf dat ze zich ervan bewust werd dat ze misschien een beetje ‘anders’ is dan ‘normaal’ heeft ze zich verdiept in hoe zij in elkaar zit. "Langzaamaan en ik gaan begrijpen dat ik mijn agenda niet alleen zo intensief gebruikte om er stickers in te plakken, maar ook omdat hij me veel houvast geeft. Op school ging het soms moeizaam. Ik ging naar het speciaal onderwijs omdat ik niet zo handig communiceerde. Later – op de opleiding sociaal cultureel werk – was ‘communicatie’ een verplicht vak. Maar kunnen communiceren is toch voor iedereen belangrijk? Daar zou iedereen onderwijs in moeten krijgen. Het liefste heb ik dat mensen gewoon normaal tegen me doen, en niet vermijden om te zeggen wat ze vinden, omdat ze denken dat ik er niets aan kan doen. Dat kan ik namelijk wel, als ze het maar zeggen."
Ouder
Na haar afstuderen is ze gaan werken én na een tijdje ingetrokken in een mooi appartementje in haar eigen stad. “Ik vind het fijn om alleen te wonen en vaak wel fijn om alleen te zijn. Maar het maakt nauurlijk wel uit dat familie en vrienden in de buurt wonen. Er is niet zo heel veel veranderd. Wat wel veranderd is, is dat al mijn vrienden – en ik - ouder worden of zijn gaan werken. Daarmee verandert ook het leven. Alles moet veel meer op afspraak. Ik hoef niet meer iedere seconde van mijn tijd te delen en te bespreken met vrienden. Dat is echt iets van de puberteit. Maar, als ik ook maar even het gevoel heb dat mijn aanwezigheid nodig is voor iemand, dan sta ik ook snel op de stoep.
Trots
Natuurlijk moest ik er over nadenken of ik wel mee wilde werken aan de fotoserie voor deze site. De belangrijkste reden dat ik ja heb gezegd is dat ik gewoon heel trots ben op wat ik heb bereikt. Ik ben, naast een heleboel andere dingen, autistisch. En sommige mensen vinden dat lastig. Maar, dat zegt toch niet alles over mij? Ik ben gewoon Melba. Mijn autisme zou je ook kunnen zien als een ‘bijzondere karaktertrek’. Iedereen heeft wel een gebruiksaanwijzing. En ik dus ook. Maar net als iedereen probeer ik een leuk en zinvol leven te leven. En dat zo goed mogelijk te doen. Stel drie doelen in je leven en ga daarvoor! Voor mij zijn dat Vriendschap, Hobby en Familie.
Fotoalbum Melba
